zoeken

Ga naar onze facebookpagina!

Volg ons op twitter

follow-dtwTwitter

Een wereld vol schoonheid, ofwel: Rondje rond de wereld in 167 dagen

Ik begin mijn reis op 1 augustus in Chicago, de Verenigde Staten, ik zou de wereld dus met de klok mee reizen. Dat de eerste etappe met wat hobbels verliep (heel krappe overstap en koffers in een ander vliegtuig...) zullen we maar gauw vergeten.  De eerste maand, in de USA en Canada, laat zich het best karakteriseren als familiebezoek, oude vrienden ontmoeten en genieten van de fraaie meren en landschappen van Noord-Amerika.  Begin september vlogen we door naar Hawaii. We vlogen langs Pearl Harbour binnen. Het landschap is mooi met op de achtergrond, parallel aan de aanvliegroute, de bergen. Bij het verlaten van het vliegtuig was het meteen duidelijk: dit is de tropische temperatuur die we verwachten hier op Hawaii. Maar ik zal me in dit verhaal beperken tot de mooiste onderwaterervaringen, anders heb ik een hele Volgboei nodig om mijn verhalen te doen.

trekkersvis-hawaiIn Hilo op “The Big Island “, niet ver van het hotel, staat een houten gebouw met daarin de oudste duikschool van de stad genaamd Nautilus
Dive Center. Mijn buddy was een gepensioneerde soldaat die als instructeur de duik begeleidde. Het water was 30 graden en alleen het riviertje dat vlak bij de duikstek in de zee uitmondde, zorgde voor wat verkoelende stroming in zijn nek. Er was een prachtige tropische onderwaterwereld te zien. Overal is schitterend koraal, geel, rood en blauw, dat laatste komt alleen voor hier op Hawaii. En tussen het koraal zwommen ongelofelijk veel diverse soorten vissen. Steeds ontdekte ik weer wat anders waaronder de Humuhumunukunukuapua’a. een prachtige trekkersvis.  En natuurlijk de schitterende groene schildpad, die de achtergrondfoto van dit artikel vormt. Naast de talrijke soorten vissen waren er ook diverse soorten murenen, grote onvriendelijke palingen, met uiteenlopende kleuren. Maar het mooiste van de twee duiken die dag waren toch wel de schildpadden. Het voordeel van  het beperkte zicht door zweefvoedsel, is dat de schildpadden hier meer dan genoeg te eten hebben. Ze zijn dus heel erg groot en lieten het toe dat ik dichter naar ze toezwom zodat ik ze goed kon bekijken. Om de grote vlinders van de  zee, de manta’s, te zien moesten we ‘s avonds met de boot mee. Ik wilde deze gelegenheid niet voorbij laten gaan en het bekijken van de manta’s bleek een heel spektakel en het had weinig met snorkelen te maken. Met enorme lampen onder de boten werd plankton aangetrokken, waar de manta’s op afkwamen.  Je hoefde alleen je hoofd maar onder water te steken.... Het was meer dan fantastisch deze grote dieren op je af te zien komen in het lamplicht.

01 green turtel hiloDe volgende dag zijn we op zoek gegaan naar het schildpaddenpoetsstation. Op een vast plaats laten de schilpadden zich poetsen door gele doktersvissen. Die zag je al in groepjes van verre aankomen. Eenmaal aangekomen bij hun doel verspreidden de vissen zich over de schildpad en knabbelden overal waar ze bij konden de parasieten van het lichaam van de schildpad af. De schildpad genoot duidelijk van deze behandeling en rechtte zijn nek nog eens extra zodat de vissen overal goed bij konden.  Het was een prachtig gezicht.  De andere schildpadden wachtten rustig af totdat zij aan de beurt zouden zijn.

Aan de andere kant van het eiland kom je  niet alleen schildpadden tegen, maar ook volop de meest prachtige koraalvissen.  Samen met mijn gids Richard heb ik hier de de “lava tubes” ontdekt. We zwommen tussen gangenstelsels van lava door die naar boven toe deels open en deels gesloten zijn. In de gesloten stukken speurden ze met de duiklampen naar krabben,  kreeften  en  slakken en ze vonden ook nog een dikke paling.
Het leuke van deze donkere grotten is dat je overdag makkelijk nachtdieren kan spotten. Buiten het gangenstelsel waren er eindeloze landschappen met koraal, steeds als ik de hoek om zwom kwam ik weer bij het volgende veld. Richard is even enthousiast als ik wanneer één van ons wat ontdekt en het lijkt wel of in elk holletje en achter elke steen iets anders verscholen zit. Sommige vissen zijn niet direct te herkennen door hun schudkleur en vorm, zoals de steenvis, of krokodilvis.

Eind oktober (inderdaad, ik ga met zevenmijlslaarzen door mijn reis) zaten we in Busselton. Dat ligt helemaal in het zuidwesten van Australië en daar heb ik de spannendste duik-die-niet-doorging gemaakt... De duikstek was de 2 km lange jetty. We ontmoetten onze duikgids en andere duikers bij het treintje aan het begin van de jetty. De duikspullen konden we in één van de opbergvakken van het treintje doen en zelf liepen we de twee km naar het einde van de jetty. Dat was geen straf, want het was heerlijk weer, niet te warm, lekker windje en het uitzicht over zee was prachtig. En tijdens het wandelen speurden we naar dolfijnen.

03  leafy seedragon cr2Al met al beloofde het een prachtige duik te worden. De zee was kalm en er was onder de jetty speciaal voor duikers en snorkelaars een platform gemaakt. We konden onszelf lekker in de schaduw omkleden dus wat wil een mens nog meer. Toen iedereen omgekleed was en zo goed als klaar voor de start, zagen we twee gele zeekajaks met een bloedvaart onder de jetty komen. De kajakkers hadden een gejaagde en angstig gespannen blik op hun gezicht. Ze vroegen ons, hun peddels aan te pakken en de man van het stel klom binnen no time op een van de ladders waar wij te water zouden gaan. Zijn vrouw deed verwoedde pogingen om zich vast te houden aan de ladder zonder dat haar kajak ervandoor zou gaan. De man vertelde ons dat ze gewaarschuwd waren door de bemanning van een vissersboot. Ze werden achtervolgd door een haai, The Great White .....! (een grote witte haai!). Ondertussen klom ook de vrouw op de ladder terwijl ze gejaagd achter omkeek in het water. En wij keken met z’n allen met haar mee. Maar helaas, geen witte haai te zien.

Dat was echter geen vrijbrief voor de duikers/snorkelaarster om alsnog het water in te gaan. De duikgids ging poolshoogte nemen bij het observatorium aan het eind van de jetty. Zij hadden met de bewuste vissers contact gehad en er waren zelfs twee (!) grote witte haaien gesignaleerd op een meter of 20-30 bij de jetty vandaan. We hebben nog gezocht, wel vanaf de jetty natuurlijk, maar helaas geen grote witte gezien. En zo kwam het dat we een ruim een uur nadat we de heenweg op de jetty gemaakt hadden ook weer terugliepen, zonder in het water gelegen te hebben. Van alle duiken die ooit afgelast zijn, was dit toch wel om de meest spectaculaire reden.

De volgende duikervaring die absoluut het vermelden waard is was die in Adelaide. Het verhaal ging dat hier de Leafy Seadragon voor komt, en gisteravond nog gezien was door een duikinstructeur. Onder de oude aanlegsteiger, om precies te zijn. Dat moest ik meemaken! Ondanks een flinke storm zijn we toch gegaan. Deze steiger is niet meer bruikbaar maar de palen staan er nog. Hier leven de Leafy seedragons. In het Nederlands noemen we  die de grote rafelvis, soms ook zeedraak (zie de  foto hierboven en -naast en op de omslag).  Aan het plaatjes is te zien  waarom... Ze komen alleen  hier in Australië voor!  Ze blijven in de luwte van de  omgevallen palen anders worden  ze bij ruw weer weggeblazen. Ze kunnen namelijk niet goed tegen de stroming inzwemmen.
 
Net toen ik me begon af te vragen of ik de Leafy Seedragon nog te zien zou krijgen deze duik, zagen ze hem. Het mannetje hield zich op achter een schuin liggende paal van de Jetty. Hij had op zijn rug tientallen eieren die inmiddels enigszins met algen begroeid waren. Dit is ter bescherming tegen de vissen die de eieren graag van zijn rug af willen eten. In de eitjes waren al de stipjes van de jongen te zien (zie de foto). Het was prachtig en de Seadragon liet zich aan alle kanten bekijken en fotograferen. Ik had de duik van mijn leven en kwam na anderhalf uur met tegenzin het water uit.

weedy seadragon 05Tenslotte wil ik jullie nog even meenemen naar Mornington Peninsula, net zuiden van Melbourne. Hier heb ik mijn 399e en 400e duik gemaakt. Hier zijn zeepaardjes gezien, en die wilde ik natuurlijk wel zien. Maar we waren nog geen vijf minuten in het water of er kwam een zeehond naar me toe zwemmen. Hij keek me aan met grote zeehonden ogen alsof hij wilde vragen: wat gaan we doen vandaag? Hij zwom vlak voor mij langs naar boven en vanaf de oppervlakte keek hij naar beneden en zwom toen ook weer naar mij en naar mijn camera toe. Na even gespeeld te hebben met ons ging de zeehond weer verderop. En toen zag mijn buddy het zeepaardje. Ik was dolenthousiast, want ik heb onderwater al heel wat gezien, maar nog nooit een zeepaardje.

Inmiddels was ons verteld dat er aan de oostkant van het schiereiland de Weedy Seadragons onder de jetty van Flinders te vinden waren. Er werd dat weekend echter geen duik georganiseerd in Flinders Bay. Maar omdat we allebei wel erg graag de seedragon wilde zien, besloten we op zaterdagmiddag daar te gaan snorkelen in de hoop ze te kunnen ontdekken. Het was even zoeken en heeeeeeeeeel erg koud in het water. Toen ik de moed al had opgegeven en richting kust zwom, draalde Mieke nog even. Zij wilde de draak toch wel érg graag zien en... Ja daar was hij! Het was niet te missen, de vorm was zo grillig en hij zweefde door het water. Na een paar keer roepen was ook mijn aandacht van getrokken zodat we samen de draak nog even hebben kunnen volgen voordat hij tussen het zeewier verdween. We kwamen allebei verkleumd maar enthousiast uit het water. Mieke omdat ze voor het eerst een zeedraak gezien heeft en ik omdat ik beide zeedraken die er bestaan nu gezien heb.

Mijn 400ste duik was een memorabele. Hij begon in stijl: net als bij vele duiken afgelopen half jaar het geval was geweest, werd de duik namelijk... afgelast. De weerberichten kwamen niet helemaal overeenkwamen met de werkelijkheid. Er was te veel wind om te gaan duiken op de afgesproken plek en bovendien kwam de gids niet opdagen. Ik zag mijn vierhonderdste duik al in het “water vallen”. Totdat een van de mannen, die bekend was op het eiland, zei dat het weer wel goed genoeg was aan de andere kant van het schiereiland bij Flinders en hij daar naar toe wilde gaan. Bij hem haakte nog een aantal mensen aan, zo ook ik, die niet alleen mijn vierhonderdste duik ineens weer door zag gaan, maar ook speciaal zag gaan worden. Want misschien kon ik nu de Weedy Seedragon ook duikend zien. Zo staken we met acht duikers het schiereiland over naar de andere kant om in de luwte te gaan duiken en het is een succes geworden. Ik heb mijn 400ste duik met drie vreemde buddies én met 12 (!) zeedraakjes onderwater gevierd.
Meer foto’s en video’s vind je bij de fotoseries!

Last Update: General update: 07-12-2017 20:41

Vereniging Duikopleidingen Trainingen Foto en video Contact
Activiteitencommissie 1*,  2*,  3*
Schema jeugdtrainingen Foto's Nederland Sitemap
  specialisaties Schema volwassentrainingen Foto's buitenland  
      Video's  

Copyright © 2017 Duikteam Woerden. Deze website is gebouwd door Gert Eggink en ontworpen door Gert Eggink & Lex Reichenfeld.
Overname van teksten, afbeeldingen en foto's van deze website is niet toegestaan zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van het bestuur van DTW.