Het is eind juli 2010 en we proberen weer een duikje in de Oosterschelde bij de Zeelandbrug te maken.
We, dat zijn Frank (buurman op camping de vierbannen) en ik, die eens willen zien wat er van het onderwaterleven over is, nadat Rijkswaterstaat ook op deze duikplek aan de dijk gewerkt heeft. Men heeft over een afstand tot ver voorbij de eerste pijler staalslakken (overblijfsel van het staalbereidingsproces van de Hoogovens) gestort en dichter bij de kant nog eens grote basaltblokken.
Sommige stenen zijn zelfs 1 m3 groot. Pas op, de stenen liggen nog los en kunnen kantelen!
Tussen deze grote blokken zijn grote ruimten, waar vele krabben en enkele kreeften al een thuis hebben gevonden. Ook zitten de blokken al stampvol met zakpijpjes en zie je al wat anemonen. Uiteraard komen we harders, steenbolken en baarzen tegen, die dit speelgebied ook gevonden hebben.
Het begin is er en het belooft een nog uitgebreidere flora- en faunastek te gaan worden in de nabije toekomst.
Tevens is er een supermooie nieuwe brede trap van beton gemaakt met een mooie RVS leuning in het midden, die doorloopt tot aan de eb-lijn. Het in en uit het water gaan is daardoor een makkie geworden.
Aan de duikstek raken we aan de praat met Lies en John, die praktisch het gehele jaar op en rond de Zeelandbrug verblijven!
Iedere ochtend doet Lies zelfs een schoonmaakrondje om al het afval van andere duikers, vissers en passanten weg te halen! Als geen ander kennen zij dus dit duikgebied en bijna iedere vierkante meter is al door hen onderzocht.
Al pratende komen we erachter dat ze zeepaardjes gespot hebben... Inderdaad en er zijn maar liefst vier zeepaardjes gesignaleerd.
Lichtzwarte/bruin-achtig en geelachtige kortstaartzeepaardjes zijn er gevonden aan de linkerzijde van de pijler op ca. 18m bij hoogwater en op ca. 15m diepte bij laagwater.
En je vindt ze precies op de scheiding van de staalslakken en het zandgedeelte. Maar zo’n zeepaardje is erg klein en heeft goede schutkleuren en vanaf de rug lijkt het net een takje van 10 cm hoog, dus ga maar zoeken. Een naald in een hooiberg!
Dus expeditie camping heeft meerdere malen een speurtocht uitgezet op zoek naar het “zeepaardje”. En ja hoor na vier duiken was het eindelijk raak en hadden we twee verschillende zeepaardjes in één duik gespot! De volgende dag hebben we zelfs vier verschillende zeepaardjes gezien en zelfs een ontmoeting van een vrouwelijk zeepaardje, die uiteindelijk door het mannelijke paard werd afgewezen. Een trieste liefdesgeschiedenis en dat op 15 meter diepte! En dit spektakel is op film vastgelegd en is te bewonderen op www.onderwatersport.tv
Begrijpelijk dat onze duikflessen redelijk leeg aan de oppervlakte kwamen en dat er extreem lange bodemtijden zijn gehaald. Diverse duiken hebben we op de zeepaardjes gemaakt en ik denk dat ze blij waren dat er minimaal 6 uur tussen hoog en laagwater zit, want dan hadden ze ook even rust. Hele film- en fotoploegen hebben we onder water gezien en soms was het echt dringen bij de paardjes!
Enkele weken later heb ik met Kik ook weer gezocht, maar blijkbaar hebben ze zelf maatregelen genomen, want wij vonden ze niet meer.
Een ander buddypaar vond wel een zeepaardje, dat weer een heel stuk verder en dicht bij de pijler zat. Zo vinden ze gelukkig ook weer rustigere plekken en wordt het voor iedere duiker een mooie geluksfactor om een zeepaardje te vinden.
Op de foto’s kun je ook duidelijk de verschillen tussen het mannetje en het vrouwtje zien:
Het mannetje heeft een grote buidel aan de voorzijde en heeft een rugvin, die halverwege de buik en die buidel zit. In die buidel draagt het mannetje de jongen, totdat ze volgroeid zijn en ze op eigen kracht verder kunnen.
Het vrouwtje is wat kleiner, slanker en heeft de rugvin bijna onderaan de buik.
Als je verder ziet hoe klein zo’n zeepaardje is en je ziet al die rovers als krabben, kreeften, sephia’s en diverse roofvissen, dan zijn we verbaasd dat deze kleine schepsels het tot nog toe kunnen overleven. Diverse malen zagen we hooiwagen- en gewone strandkrabben over het zeepaardje heenlopen, maar keer op keer kwam hij weer boven.
Het zeepaardje zelf eet alle kleinere diertjes als krabjes en garnaaltjes.
Het zijn wonderschone creaturen en het is een eer om deze beesten ook in de Oosterschelde aan te mogen treffen. Een ieder die ze ook wil gaan ontdekken wens ik een goede jacht en veel kijkplezier!
Lex Reichenfeld